جلوه ای از فرهنگ استبدادی

قلی قارااینجیک
17 آدر 1393
چندی پیش دوستی به مناسبتی، پیام شادباشی برایم فرستاد. ابتدا از دریافت خبر و پیامی از دوستم خوشحال شدم. اما وقتی متن پیام را بدقت خوانده و در مفهومش اندیشیدم یک نکته توجه مرا به خود جلب نمود که آن را در این جا با شما نیز در میان می گذارم. هرچند متن عجیبی نبود و مشابه آن را بارها و بارها دیده بودم. دوستم دراین پیام علاوه بر آرزوی سلامتی و شادی آرزوهای سیاسی و اینگونه باد و آنگونه باد را هم ضمیمه پیام کرده بود. اینگونه پیام ها را دوستان دیگر نیز حتما دیده اند. پیام هایی چند سطری که بمناسبت خاصی فرستاده می شوند، اما مسائل و موضوعاتی دیگری نیز که مربوط به آن مناسبت نیستند همراه این پیام ها می شوند.

با خود اندیشیدم که چرا در مملکت ما و به ویژه در بین روشنفکران ما چنین فرهنگی جاری است. چرا هر پیامی و اصولا هر امری جایگاه مشخص خود را ندارد. البته این امر یک پدیده و عادت فرهنگی و اجتماعی است و نمی تواند جدا از میراثهای فرهنگی و اخلاقی جامعه ما باشد.
استبداد در جامعه ما عمری طولانی دارد. استبداد دربعد فرهنگی تا اعماق جامعه ریشه دوانده است و نرم های مخرب خود را به باور عمومی و هنجار اجتماعی مبدل ساخته است. هرچند در عصر کنونی، جامعه ما نیز همانند دیگر جوامع انسانی به بسیاری از جنبه های مدرن زندگی آگاهی یافته و ظاهرا آن را پذیرفته است. اما علیرغم این، صرفا با آگاهی ذهنی این فرهنگ مزمن به راحتی از میان نمی رود.
همیشه ریشه های فرهنگی یک شرایط سیاسی و اجتماعی معینی بعد از برچیده شدن آن شرایط سیاسی و اجتماعی معین در بطن جامعه به حیات خود ادامه می دهد. تغییر در فرهنگ، دشوارتر از تغییر در شرایط سیاسی است. این نیز شاید از ذات محافظه کارانه انسان است.
از خصلت های حکومت های استبدادی، ناپایداری و گذرا و موقتی بودن امور است. هرکس منتظر فرصت های لحظه ای است. و روشنفکران ما نیز از هر فرصتی و از هر امکانی در راستای ایده ها و مقاصد سیاسی و اجتماعی خود میخواهند بهره جویند. برنامه ریزی درازمدت در جامعه نمی تواند وجود داشته باشد چون مستبد خود را به هیچ قید و بندی مکلف نمی داند.

مردم در طول تاریخ شاهد ظهور و سقوط قدرتمداران مستبد و خدایگان های بسیاری بوده اند. مردم شاهد بوده اند که این مستبدان در اثر شرایطی چه سریع ظهور و سقوط می کنند. و این از خصلت های حکومت استبدادی است. فرصت طلبی و استفاده از هرموقعیتی حاصل فرهنگ استبدادی است. می بینیم که در یک پیام تبریک سه سطری دو سطرآن شعار سیاسی است. این امر جلوه ای از فرهنگ استبدادی است که در ضمیر ناخودآگاه بسیاری از فعالین سیاسی و اجتماعی نهادینه شده است. من به هیچ وجه مخالف شعارهای سیاسی نیستم اما بر این باورم که هر امری زمانی دلنشین و پسندیده است که در جایگاه خود به کار رود. بنظر من پیام تبریک بایستی پیام تبریک باشد. بیان نظرات سیاسی و اجتماعی نیز می توانند جایگاه ها و تریبون های مشخص خود را دارا باشند.

تورکمن صحرامدیا

یک پاسخ to “جلوه ای از فرهنگ استبدادی”

  1. رشید آ. Says:

    در یک جامعۀ مدنی قاعده محکمه اینست که خطا و یا جرایم محکوم یک به یک برشمرده میشوند و سپس بر خلاف قانون بودن آن دلایل آورده میشوند و در صورت اثبات آن از طریق قوانین حاکم بر جامعه رأی صادر میگردد. اما برعکس در جوامع استبدادی با طرح کلی و بدون ارائۀ هرگونه سند و مدرکی دال بر محکومیت آن و حتی در غیاب محکوم حکم صادر میگردد.
    چگونه میتوان روش و سیاست حاکم بر نوشتۀ نویسنده ای با نام «قلی قارااینجیک» را درک کرد؟
    ایشان بدون ارائۀ هیچگونه مدرک و سندی از محتوای نوشته و تنها براساس برداشت و تفسیر شخصی خود حکم صادر مینمایند. جالب آنکه نویسندۀ نوشتۀ مورد نقد و تفسیر خود را نیز آغشته به فرهنگ استبداد معرفی میکنند.
    در اینجا خوانندگان محترم چگونه بر صحت و سقم اظهارات آقای «قلی قارااینجیک» پی خواهند برد؟ یا اینکه آقای «قلی قارااینجیک» میخواهند خوانندگان بدون هیچ پرسشی بدون هیچ اما و اگری اظهاراتش را بپذیرند؟
    البته میتوان در صحبتهای آقای «قلی قارااینجیک» اصولهایی را مشاهده نمود ولی در غیاب صورت مسئله حتی این اصولها نیز از اعتبار کاربری برخوردار نخواهند شد. بطور مثال 1+ 2 = 3 است. این همان اصول آقای «قلی قارااینجیک» است که در مقابل خوانندگانش قرار میدهند. ولی ناظزان هنوز هم قادر به دیدن اعداد 1 یا 2 نیستند تا برحق بودن نتیجه گیریهای آقای «قلی قارااینجیک» را که عدد 3 میباشد نتیجه بگیرند. زیرا ممکن است بجای اعداد 1 و 2 اعدادی چون 5 یا 6 باشند که در آنصورت نتیجۀ درج شده صحت و درستی خود را از دست میدهد.
    در ضمن آقای «قلی قارااینجیک» در جهت تأیید نظراتش دست کمک بسوی دوستانش دراز میکنند و مینویسند؛ «اینگونه پیام ها را دوستان دیگر نیز حتما دیده اند».
    آقای «قلی قارااینجیک» پاشنۀ این نوشته شما درست بر حول این سوأل میچرخد که صحبت از کدام نوع پیام میشود؟ شما اول نوع و محتوای نظر مورد نظرتان را به نمایش بگذارید تا روش و نوع تفکر شما مورد ارزیابی خوانندگانتان قرار بگیرد. تا ما هم در تأیید و یا نادرستی آن اظهار نظر بکنیم.
    متأسفانه ایننوع نوشتجات بجای روشنگری و بجای ترویج فرهنگ گفتگوهای باز و تفاهم بخش، بر رشد و گسترش بیش از پیش فرهنگ توهم و بی اعتمادی در جامعه دامن خواهند زد.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: