از ميان كامنتهاي خوانندگان محترم – ى. كر

یوسف کـُر
قاویز نواختن همانند لأله خوانی دسته جمعی دختران تا نیمه ی دوم دهه ی بین 1330 تا 1340 درمیان زنان جوان و دختران ترکمن رونق داشت. به جرئت می توان گفت هر یک چندین ساز با نام های مختلفی چون » آت چاپار» وغیره می توانستند اجرا کنند. آنها در روزهای جشن و غیره با هم مسابقه هم میدادند که بسیار تماشایی بود.

img_5560

ولی به طرف 1340 تغییرات در شرایط زندگی و روی آوردن به خرید رادیو ، گرامافون زیاد شد و مد شدن آکوردن نواختن و رقص کردن درعروسی ها و غیره سرعت گرفت. در نتیجه خواندن قصه هایی چون «اجه که جان» و غیره همانند بازی هایی چون تایاق تیکدیر، آراکسمه و غیره از مد افتادند. بازیهای سنتی کودکان و نوجوانان هم جای خود را به بازیهایی مختلفی چون والیبال ، فوتبال، ورق بازی و غیره داد.
واقعیت این است درکشور استبداد زده ای چون ایران تغییرات و تحولات با از خود بیگانگی ترکمن ها آغاز گشت که پی آمدهای شومش یکی و دوتا نیست و بر همه مان آشکار.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: